در دفتر خاطرات قلبم، با خامه شوق مي نويسم ****زيبا غزل نگاه ياري، كز دوري او در التهابم

کوچه های بی کسی ...

السلام علیک یا اباصالح المهدی

... و باز آدینه ای دیگر و باز لحظاتی که   بی حضور سبز نگاهت گذشت و داغ  جدایی ات بر قلبهای خسته یمان  ماندگار ماند...

سلام دوستان عزیز در این پست   میخوام اولین شعری رو که به «سبک   نیمایی» و یا به قول معروف «شعر نو»   سرودم رو تقدیم کنم اولا به ساحت مقدس   «حضرت ولی عصر (عج)» و بعد هم   تقدیم به شما عزیزان...

**********

التهاب کوچه های بی کسی....

من از ميان قرنها،

         من از ميان سالها،

                         من از ميان فصلها،

                          من از ميان ماهها و هفته ها و روزها

                                       و از ميان ساعت و دقيقه ها و لحظه ها، گذشته ام

من از فراز کوه های استوار 

                               من از ميان دشتها و لاله زار،

  و ازکنار رودهاي بيقرار، گذشته ام

من از نجابت زمين و از ميان آسمان پر غرور،

    و از نگاه مهر و ماه و اختران پرفروغ، گذشته ام

من از شکفتن ترانه اي به ناي بلبلي صبور،

                                          و از نماز باور شقايقي به باغ نور،

            و از قنوت سبز سرونازِ گلشن حضور،

من از رکوع پنجره، برابر نگاه بي عبور،

            و از سجود عکس ماه، ميان مسجد نگاه برکه ها،

                    من از تشهد زمين و از سلامِ آخرينِ ياسها، گذشته ام.

من از عبور جاده هاي منتهي به شهرهاي منتظر،

              و از تبلور نگاه خسته اي که مانده خيره بر نگاه راههاي  بي عبور،

                                             من از ميان التهاب کوچه هاي بي کسي، گذشته ام.

من از هجوم تازيانه ي غرور بر تن زمان،

                             و از سکوت روزگار،

  و از تولد بهار،

         و از ميان مرگ زرد برگهای در خزان گذشته ام.

          من از ميان شور و شوق و خنده ها

                                    و از ميان گريه ها و ناله ها و بغضها گذشته ام.

ولي چه سود،

          گذشتن از تمام  لحظه های نيک و بد،

   گذشتن از نجابت و غرور،

                  گذشتن از ميان خنده ها و گريه ها،

بدون لحظه اي که گيرد از حضور سبز تو دلم قرار،

                      بدون لحظه اي که بگذري ز کوچه باغ چشمهاي بيقرار،

                                            بدون لحظه اي که نوشم از نگاه مست تو شراب،

ولي هنوز، مي روم به راه خويش،

                                 تا بجويم از تو يک نشان،

                               اي نشاني تمام راههاي بي نشان،

اي بهانه ي تمام لحظه هاي بي کسي من،

اي قرار چشمهاي بيقرار و منتظر.

               حسين عرشی (کوثر)

درباره وبلاگ

فهرست اصلی

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها

پشتیبانی