پروانه های خاطره
در کوچه باغ عشق بهاري نمانده است
بر شاخسار مهر هزار ي نمانده است
گلبرگهاي ياس محبّت فسرده اند
ديگر صفاي صبح بهاري نمانده است
در آسمان عاطفه نوري پديد نيست
از بهرِ مِهر آينه داري نمانده است
در اين خزان که لاله ي امّيد پرپر است
بر جان مرغ عشق قراري نمانده است
ديگر نواي عشق و اميد و صفا و مهر
بر گوش دل ز ناي نگاري نمانده است
پروانه هاي خاطره پرواز کرده اند
از محفلي که شمع و شراري نمانده است
افسانه گفته اند بسي از اميد و عشق
ديگر براي اين دو عياري نمانده است
دلدادگان مهر و محبّت کجا روند؟
در سرزمين عاطفه ياري نمانده است
پيمانه هاي عهد و وفا را شکسته اند
در بزم مِهر باده گساري نمانده است
از خُمسراي نور سفر کرد مِي فروش
بر دل هواي بوس و کناري نمانده است
«کوثر» شکسته تار دل غمگسار ما
ديگر نواي چنگ و سه تاري نمانده است
حسين عرشي«کوثر»
در آبانماه سال 1379 اولین شعرم را درباره منجی عالم بشریت سرودم و از آن روزها به خاطر علاقه خاصی که به بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا (س) داشتم نام «کوثر» را که یکی از القاب آن حضرت و نام یکی از سوره های مبارک قرآن مجید و منسوب به آن حضرت و همچنین نام حوضی در بهشت است را به عنوان تخلص برگزیدم و با آشنایی با انجمن ادبی سخن کاشان و راهنمایی های استاد رحمت الله رعیت «رحمت کاشانی» و جناب استاد صائم کاشانی رئیس محترم انجمن ادبی سخن کاشان چیزهای زیادی را در مورد شعر آموختم و امیدوارم این وبلاگ که در آن سعی داشته ام علاوه بر اشعار و حرفهای دل خود از مطالب و موضوعات متعددی استفاده کنم مورد استفاده شما خوانندگان عزیز قرار گرفته باشد.
حسین عرشی
