شهيدان لاله هاي دشت خونند**** شقايقهاي صحراي جنونند

شهيدان شاهدان شهر نورند****فروغ چشمه ي چشمان هورند

مقيم کعبه آمال عشقند****کبوترهاي خونين بال عشقنند

دمادم مست صهباي حضورند****قدح نوشان ميناي ظهورند

ترانه خوان به باغ سبز يارند****هزار نغمه پرداز بهارند

چو مرغ خوش نواي صبح اميد****به ناي جانشان آواي توحيد

فروغ چشمشان شد هاله ی عشق****دل پُر داغشان آلاله ي عشق

به دل در التهاب وصل هورند****چو موسايند و در سيناي طورند

طلوع جانفزاي صبح صادق******فروغ چشمه ي چشم شقايق

نگين خونشان در خاتم عشق****چو مرواريد رخشان يم عشق

لبالب جام جانهاشان زنوراست****دل شيدايشان مست حضوراست

چو جان را با غم جانان سرشتند****به خون سرمشق آزادي نوشتند

بساط عشقبازي را گشودند****شهادت را، شهادت را ستودند

شهيدان شمع محفلهاي عشقند****شراري بر دل شيداي عشقند

شقايق سيرتاني کز غم دوست****سراپا جانشان مست ميِ اوست

وضو ازچشمه ی جانان گرفتند****زشوق سجده هاشان جان گرفتند

نماز عاشقي را مقتدايند****امام عزّت و فرّ و همايند

غروب جانشان هنگامه ي وصل****طلوعي سبز در زيباترين فصل

مسافر تا ديار مهر يارند ****سفيران صفاجوي بهارند

سفر کردند تا کاشانه ي دوست**** همه سرمست از پيمانه ي دوست

چه خوش دريادلان ساحل عشق****گذر کردند از سرمنزل عشق

نداي «ارجعي» را تا شنيدند****چه زيبا سوي جانان پرکشيدند

کنون پيمانه نوش جام نورند****قدح نوشند و مستان حضورند

و مدهوشان جام «کوثر» عشق****سفر کردند با بال و پر عشق

حسين عرشي «کوثر»